چکیده

هدف این پژوهش، بررسی تأثیر مداخلات روان‌آموزشی دیجیتال بر سیالی کلامی دانش‌آموزان مبتلا به نارساخوانی و نارسانویسی بود. روش پژوهش از نوع شبه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون – پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش‌آموزان ۱۰ تا ۱۲ ساله دارای نارساخوانی و نارسانویسی بود. نمونه‌ها به روش نمونه‌گیری هدفمند از مراکز اختلالات یادگیری در منطقه ۴ شهر کرج در سال تحصیلی ۱۴۰۰–۱۳۹۹ انتخاب شدند و به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۱۵ نفر) گمارده شدند. گروه آزمایش به‌صورت انفرادی در دوازده جلسه ۳۵ تا ۴۰ دقیقه‌ای، آموزش با استفاده از نرم‌افزار آموزش شناختی Captain’s Log (نسخه ۲۰۲۲) را دریافت کرد، در حالی که گروه کنترل هیچ‌گونه مداخله روان‌آموزشی دریافت نکرد. به‌منظور کنترل تأثیر بهره هوشی، از آزمون هوش وکسلر کودکان – نسخه چهارم (WISC-IV) استفاده شد. برای تشخیص نارساخوانی و نارسانویسی، به‌ترتیب از آزمون خواندن و نارساخوانی نما (کرمی‌نوری و مرادی، ۱۳۸۴) و آزمون نارسانویسی فلاح‌چای بهره گرفته شد. برای سنجش روانی کلامی، آزمون روانی‌کلامی قبل و بعد از مداخله اجرا شد. داده‌ها با استفاده از تحلیل کوواریانس یک‌متغیره (ANCOVA) و چندمتغیره (MANCOVA) در نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۴ تحلیل شدند. نتایج نشان داد که مداخلات روان‌آموزشی دیجیتال تأثیر معناداری بر بهبود روانی کلامی معنایی (سطح معناداری = 0.001) و سیالی کلامی واجی (سطح معناداری = 0.004) داشته‌اند. بر این اساس، می‌توان از این مداخلات به‌عنوان روش مؤثری برای بهبود سیالی کلامی در دانش‌آموزان دارای نارساخوانی و نارسانویسی استفاده کرد.